Searching...
Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Take out the garbage (Part 2/3)

Take out the garbage (Part 2/3)

Το δεύτερο μέρος μιας mini ιστορίας.
Image URL

Η χυδαιότητα αυτής της γυναίκας του την έδινε στα νεύρα, ασχέτως αν την είχε πηδήξει δεκάδες φορές. Σηκώθηκε εκνευρισμένος από την πολυθρόνα και με δύο χαστούκια την άφησε αναίσθητη στο πάτωμα. Πέρασε από πάνω της και αναζήτησε κάτι να πιει.

Πάνω στον πάγκο της κουζίνας βρήκε ένα μπουκάλι ουίσκι. Άνοιξε το μπουκάλι, ενώ ταυτόχρονα έψαχνε ένα χαμηλό ποτήρι, για να σερβιριστεί. Η υπομονή του εξαντλήθηκε στο ψάξιμο και το μπουκάλι βρέθηκε στο στόμα του, καταπίνοντας γενναίες δόσεις ουίσκι.

Image URL
Πέρασε πάνω από την Κάτια, για ακόμη μια φορά, και χαλάρωσε πάνω σε εκείνη την πολυθρόνα καθώς το σκοτάδι έπνιγε το δωμάτιο. Κατέβαζε σαν νερό το ουίσκι, σκεπτόμενος τον φίλο του.

Κόντευε 8 το βράδυ και δεν είχε δώσει σημεία ζωής. Έχωσε το χέρι του βαθιά μέσα στην τσέπη του παντελονιού του, πιάνοντας το κινητό του τηλέφωνο. Σχημάτισε στην οθόνη τον αριθμό του φίλου του και τον κάλεσε με αγωνία.

Καμία κλήση του δεν απαντήθηκε και εκείνος συνέχισε το ποτό. Μέσα στην ησυχία ακούστηκε ένας ρόγχος. Ο Γιώργος πλησίασε την Κάτια και την άκουσε να ζητάει απεγνωσμένα νερό. 

Όρμησε στην κουζίνα λυσσασμένος, λες και πέθαινε ο ίδιος από δίψα. Την είχε ξεχάσει αναίσθητη πολύ ώρα και πραγματικά είχε ανησυχήσει. Τα βήματα του μπερδεύονταν από το ποτό, μα γρήγορα πήρε το νερό και πλησίασε την Κάτια. 

"Πόση ώρα είμαι έτσι;"
"Αρκετή."
"Και εσύ τι έκανες για αυτό;"
Ο Γιώργος την κοίταξε αμίλητος, φανερά μετανιωμένος. Τα χέρια του ζητούσαν συγχώρεση, χαϊδεύοντας τους γοφούς της και ανεβάζοντας την φανέλα της. Η Κάτια του χτύπησε τα χέρια και προσπάθησε να τον αποφύγει αναπηδώντας προς τα πίσω.
"Όταν σου το έδινα, δεν το ήθελες. Κάτσε νηστικός τώρα."

"Ξέρεις ότι μπορώ να πηδήξω όποια θέλω, ότι ώρα θέλω. Νόμιζες πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να χαμουρευτούμε; Ο άντρας σου αγνοείται και εμείς θα πηδιόμαστε στο σπίτι του;"
"Τόσο καιρό τι κάνουμε;"
"Κάνουμε λάθη Κάτια. Αυτό κάνουμε. Είναι φίλος μου και συνάδελφος μου. Δεν μπορώ να του το κάνω αυτό. Το παιχνίδι μεταξύ μας τελείωσε."
"Το παιχνίδι μεταξύ μας τελείωσε, όχι επειδή το θες εσύ, αλλά επειδή είμαι έγκυος. Έχω το παιδί σου και οφείλεις να μην ξαναπαίξεις μαζί μου."

Τον πλησίασε αισθησιακά και φίλησε το νεκρωμένο του πρόσωπο. Η αναπνοή του ίσα που ακουγόταν και τα χέρια του έτρεμαν φοβισμένα. Με αργές κινήσεις του πήρε το μπουκάλι από τα χέρια και τον άφησε αβοήθητο μες το σκοτάδι.
"Έχω το παιδί σου. Θα φτιάξουμε μια πολύ όμορφη οικογένεια. Ξέρω πως εσύ μπορείς."
"Μην λες μαλακίες. Αυτό το παιδί δεν μπορεί να είναι δικό μου. Έχεις ήδη μια οικογένεια το ξέχασες; Άσε με ήσυχο."
"Δικό σου είναι αγόρι μου το παιδί. Μην ανησυχείς για τον άντρα μου. Δεν θα ξαναγυρίσει. Πάντοτε με είχε χεσμένη."

Η Κάτια του όρμησε ξαναμμένη, ήθελε διακαώς να μπει μέσα της και να τον νιώσει για ακόμη μια φορά. Δύο δυνατά χαστούκια την ξανά χτύπησαν στο πρόσωπο.
"Δεν μπορεί να είσαι τόσο πουτάνα. Άφησε με ήσυχο. Όπου να 'ναι θα 'ρθει ο άντρας σου."
"Βλέπω φως στο παράθυρο. Πρέπει να είναι το αυτοκίνητο του."

Ο Γιώργος σηκώθηκε γρήγορα και πήγε προς το παράθυρο αναστατωμένος.
"Δεν είναι αυτ...."
Το μπουκάλι με το λιγοστό ουίσκι προσγειώθηκε στο κεφάλι του, πριν καν τελειώσει την φράση του. Έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε βίαια στο πάτωμα. Μια πληγή στο κεφάλι του ξέρασε αίμα. 
"Φυσικά και δεν είναι αυτός.Αυτός είναι νεκρός."
Μονολόγησε χαμογελώντας η Κάτια και τον έσυρε, τραβώντας του τα πόδια, ως την κρεβατοκάμαρα, όπου και του αφαίρεσε τα ρούχα.

Στηρίξτε το Truly Lie κάνοντας μια κοινοποίηση ή αφήνοντας ένα σχόλιο.
Συνομιλήστε μαζί μου μέσω Facebook ή Twitter. Αφήνοντας μου απορίες και σχόλια.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Translate