Searching...
Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Love me back (Part 9 - Final)

Love me back (Part 9 - Final)
Το τελευταίο μέρος της ιστορίας του Απριλίου.
Image Url
Αν δεν έχετε διαβάσει ακόμη το πρώτο μέρος της ιστορίας κάντε click εδώ.

"Σε ένα τέταρτο είμαι εκεί." αποκρίθηκε στο κάλεσμά της Ντίνας χωρίς δεύτερη σκέψη και έκλεισε το κινητό.
"Λοιπόν; Τι δουλειά έχεις εδώ;" του πέταξε ξερά η Σοφία.
"Σκόπευα για πρώτη φορά να σου εξηγήσω τι μου έκανες. Να σου δείξω το τεράστιο συναισθηματικό κενό που μου δημιούργησες. Ξέρεις για πόσο καιρό δεν μπορούσα να αισθανθώ τίποτα;"
"Τι με νοιάζουν όλα αυτά;"
"Μην με διακόπτεις. Άρχισα να πιστεύω πως όλες ήταν μηδενικά σαν και εσένα. Έκανα λάθος όμως..."
"Σήκω και φύγε ρε μαλάκα."
Την άρπαξε βίαια από το λαιμό και την κάρφωσε στα μάτια.
"Σου είπα να μην με διακόπτεις. Έκανα λάθος γιατί υπάρχει κάποια που μπορεί να μου επιστρέφει την αγάπη που της δίνω. Μην γαμήσεις κανενός άλλου την ψυχή Σοφία." μάζεψε τα χέρια του και της γύρισε την πλάτη κατευθυνόμενος προς την μηχανή του.
"Να πας στο διάολο ρε μαλάκα. Και μην ξαναγυρίσεις όταν τα ροζ συννεφάκια σου χαθούν."
Δεν της έδωσε σημασία. Καβάλησε για ακόμη μια φορά τη μηχανή του και χάθηκε με τεράστια ταχύτητα.

"Έρχεται να με πάρει Ελένη." της είπε η Ντίνα με ενθουσιασμό μικρού παιδιού. Διάλεξε γρήγορα τα ρούχα της. Γέμισε την τσάντα της με τα απαραίτητα και με ένα φιλί αποχαιρέτησε την Ελένη.
"Τα καλύτερα έρχονται φιλενάδα. Δώσε ένα τέλος στο φόβο."
Η Ντίνα χαμογέλασε και έκλεισε την πόρτα του διαμερίσματος πίσω της. 

Κατέβηκε γρήγορα τα σκαλιά και στάθηκε στο πεζοδρόμιο έξω από την πολυκατοικία παρακαλώντας το χρόνο να περάσει. Ένωσε τα δυο της χέρια μπροστά από το στομάχι της. Χαμογελούσε με κατεβασμένο το κεφάλι. Άκουσε από μακριά τον ήχο της μηχανής και το σώμα της τεντώθηκε ασυναίσθητα. Η μηχανή σταμάτησε με έναν γοητευτικό τρόπο μπροστά της.

"Ακόμη είσαι χωρίς κράνος;"
"Δεν πέρασα από το σπίτι. Θες να πάω να τα φέρω και τα δύο;"
Όρμησε διεκδικητικά πάνω του αγγίζοντας του το πρόσωπο.
"Όχι. Μην φύγεις πάλι."
Φιλήθηκαν βαθιά στο στόμα και η Ντίνα ανέβηκε στη μηχανή. Έσφιξε τα χέρια της γύρω από τη μέση του και πέρασε το κεφάλι της πάνω από τον ώμο του. 
"Αυτή τη φορά δεν θα κουβαλήσεις μόνο το σώμα μου. Έχω φέρει και την ψυχή μου."
Γκάζωσε δυνατά τη μηχανή και άρχισαν να τρέχουν στην Αθήνα όπως την πρώτη τους φορά. 

Όλα κάνουν κύκλους. Άνθρωποι, καταστάσεις και συναισθήματα. Όλα ξαναγυρνούν στο ίδιο σημείο δίνοντας μας την ευκαιρία να το ζήσουμε συνειδητά αυτή τη φορά. Να ρουφήξουμε τη γεύση της στιγμής και να την νιώσουμε στον ουρανίσκο μας. Για τους δύο νέους όλα ξεκινούσαν και πάλι από την αρχή. Δύο συναισθηματικά ανοιχτοί άνθρωποι έτοιμοι να δώσουν και να πάρουν τα πάντα.

Στο σπίτι του Ιάσονα ξαναενώθηκαν τα σώματα τους. Τα μάτια τους ξεκίνησαν έναν τεράστιο διάλογο καθώς τα σώματα τους ενώνονταν. Ήθελε να κρατήσει τον Ιάσονα για πάντα μέσα της. Τα πόδια της έσπρωχναν τους γοφούς του με δύναμη κολλώντας τον πάνω της. Μεθούσαν στην μυρωδιά του ιδρώτα τους και έτριβαν τα σώματα τους καίγοντας τα. 

"Θες να φύγουμε δυο μέρες μακριά από όλα;" της είπε ο Ιάσονας μερικά λεπτά αργότερα ενώ την κρατούσε στην αγκαλιά του.
"Τώρα αμέσως."

Άφησαν μόνο το κρεβάτι και άρχισαν να ντύνονται.
"Πάω να ζητήσω κάποια χρήματα από τον κολλητό μου, δεν με έχουν πληρώσει ακόμη από τη δουλειά. Μόλις ετοιμαστείς βγες έξω και έρχομαι να σε πάρω." Τη φίλησε για ακόμη μια φορά με μια απερίγραπτη ένταση και έφυγε κοπανώντας την πόρτα πίσω του. 

Η Ντίνα ξέπλυνε το πρόσωπο της, άρπαξε την τσάντα της και πλησίασε την πόρτα. Έριξε ένα τελευταίο βλέμμα στο χώρο προσπαθώντας να θυμηθεί αν ξέχασε κάτι. Στο τραπεζάκι υπήρχαν δυο κράνη, τα άρπαξε και έκλεισε την πόρτα. Βρισκόταν και πάλι στο πεζοδρόμιο με μια τσάντα και δυο κράνη. Τα πόδια της έτρεμαν και το καρδιοχτύπι της είχε γίνει βίαιο. Άκουσε και πάλι τη μηχανή να φτάνει. Γύρισε προς τον θόρυβο με ανυπομονησία. Έβλεπε την μηχανή να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς εκείνη ξεπερνώντας τα στενά. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα σε εκείνη μέχρι τη στιγμή που ένα αυτοκίνητο ξεπετάχτηκε από ένα στενό στα δεξιά. Όλα χάθηκαν.

Τα μάτια της έβλεπαν τον κενό δρόμο. Τίποτα άλλο. Το αυτοκίνητο είχε παρασύρει τη μηχανή σε εκείνο το στενό. Δεν έβλεπε πια τα μάτια του. Έμεινε ακίνητη δύο λεπτά, της ήταν αδύνατο να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί. Όταν πια κατάλαβε πέταξε κάτω ότι κρατούσε και έτρεξε προς το στενό.

Το αυτοκίνητο της έκρυβε τη θέα. Ο οδηγός του έπιανε με τα δυο του χέρια το κεφάλι του. Η Ντίνα ξεπέρασε το αυτοκίνητο και είδε τη μηχανή στο πάτωμα και μερικά μέτρα μακριά το σώμα του Ιάσονα. Πλησίασε σαστισμένα. Όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά της εκείνος χαμογέλασε. 

"Είμαι καλά. Σε λίγο θα σηκωθώ και θα φύγουμε. Για δύο μέρες μακριά από όλα."
"Θα φύγουμε ναι."
Του χάιδεψε το πρόσωπο και κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο. Τα μάτια της κλείδωναν το δάκρυ να μην τρέξει και φανεί.
"Είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Στο είπα άραγε ποτέ;", της είπε με δυσκολία ο Ιάσονας.
"Μου το είπες...", σώπασε για λίγο σφίγγοντας τα χείλη της, "Δεν σου είπα όμως ποτέ ότι και εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί σου."
"Οπότε τέρμα τα γαμήσια. Αυτή τη φορά ήταν σειρά μου να σε γαμήσω όμως...τέρμα όλα αυτά τα κολπάκια."
"Δεν χρειάζεται να μου πεις τίποτα άλλο. Σώπασε για λίγο."

Οι σειρήνες του ασθενοφόρου σήκωσαν όλη τη γειτονιά στο πόδι. Οι νοσοκόμοι απομάκρυναν την Ντίνα και πήραν τον Ιάσονα ευλαβικά στο αυτοκίνητο.


ΈΝΑ ΧΡΌΝΟ ΜΕΤΆ

Στο νεκροταφείο μαζεύτηκαν πολλά αγαπημένα πρόσωπα. Φίλοι, γνωστοί και συγγενείς. Η Ελένη ήταν για ακόμη μια φορά στο πλευρό της Ντίνας που με δυσκολία περπατούσε προς το μνήμα του πατέρα της. Άγγιξε για τελευταία φορά το νεκρό κορμί του και το αποχαιρέτησε ψιθυριστά "Θα σε αγαπώ για πάντα."

Γύρισε το βλέμμα της και είδε τον Ιάσονα να κρύβει τα δάκρυα του. Έπιασε τις λαβές από το αναπηρικό του καροτσάκι και πήραν το δρόμο για το σπίτι.
"Ένα χρόνο πριν θα μπορούσα να βρίσκομαι εγώ στη θέση του."
"Δεν βρίσκεσαι όμως. Είσαι μαζί μου."
"Και κοιτά σε τι κατάσταση."
Σταμάτησε απότομα το καροτσάκι και στάθηκε μπροστά του.
"Είσαι εδώ όμως. Αυτό είναι αρκετό. Η κατάσταση σου είναι προσωρινή. Ξέρουμε καλά και οι δυό πως θα ξαναπερπατήσεις."
Έσκυψε στο πρόσωπο του και τον φίλησε.
"Σε ευχαριστώ.", της είπε και κατέβασε το κεφάλι του.
"Και εγώ, που είσαι εδώ μαζί μου."

ΤΈΛΟΣ

Άλλη μια ιστορία του Truly Lie έφτασε στο τέλος της.
Το Love me back είναι αφιερωμένο σε όλους αυτούς που χάθηκαν και στον ξάδερφο μου τον Γιάννη.

Στηρίξτε το Truly Lie κάνοντας μια κοινοποίηση ή αφήνοντας ένα σχόλιο.
Συνομιλήστε μαζί μου μέσω Facebook ή Twitter. Αφήνοντας μου απορίες και σχόλια.
Η επόμενη ιστορία ίσως είναι η δική σας.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Translate