Searching...
Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Forgive but not Forget (Part 4)

Forgive but not Forget (Part 4)

Το τέταρτο μέρος της ιστορίας του Μαρτίου.

Photoshoot by Ιωάννα Τριανταφύλλου.

Θα αναρωτιέσαι πως τα θυμάμαι όλα τόσο λεπτομερώς ενώ ήμουν ακόμη παιδί. Στην πραγματικότητα δεν ήμουν παιδί. Κάθε πρωί ακούγοντας την πρωινή προσευχή στο προαύλιο, έριχνα κλεφτές ματιές στην καγκελένια είσοδο του σχολείου. Εκεί στεκόταν πάντοτε η παιδικότητα μου και με αποχαιρετούσε σαν κηδεμόνας. Και πάντα χανόταν πριν το τέλος της προσευχής τρέχοντας μακριά από το βιασμό.

Στο σχολικό μου το θρανίο η δεύτερη καρέκλα ήταν για πολλά χρόνια άδεια. Κάπου στα μέσα της τρίτης Λυκείου ήρθε ο Αντώνης στο σχολείο. Ήταν πολύ όμορφος, ευγενικός και αδύνατος. Ο δάσκαλος τον έβαλε να κάτσει δίπλα μου. Ακόμη θυμάμαι την πρώτη του καλημέρα και την δική μου σιωπηλή ανταπόκριση. Για καιρό αναρωτιόταν γιατί παρέμενα αμίλητη δίπλα του. Αργά η γρήγορα όμως θα του λύνονταν όλες οι απορίες.

Σε ένα διάλειμμα έπρεπε να πάω στην τουαλέτα. Δεν σου κρύβω πως φοβόμουν ακόμη και εκεί να πάω και όχι άδικα. Κατέβασα τη σαλοπέτα μου, έπειτα το εσώρουχο μου και στάθηκα πάνω από την τούρκικη λεκάνη. Απόλυτη ησυχία. Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος του κάτουρου που έπεφτε ανυπόμονα μες τη λεκάνη. Άκουσα τρεις κοριτσίστικες φωνές. Μου κόπηκαν τα πόδια, τα χέρια και μαζί και το κατούρημα. Παρέμεινα εκεί ακίνητη και σιωπηλή περιμένοντας να φύγουν. 

Στις τουαλέτες του σχολείου υπήρχε ένα λάστιχο για να πλένει η καθαρίστρια τα κατουρημένα πατώματα. Ο ήχος του νερού που διαπερνούσε το λάστιχο μου έφερε ρίγος και ξαφνικά γέμισε η τουαλέτα νερά. Ξεπηδούσαν από παντού. Κάτω από την πόρτα μου. Πάνω από τα διαχωριστικά τοιχώματα. Παρέμενα εκεί σιωπηλή και ακίνητη με κατεβασμένο εσώρουχο να υπομένω αυτήν την δοκιμασία. Οι κοριτσίστικες ομιλίες έγιναν γέλια, τσιριχτά και εκνευριστικά που μου τρυπούσαν τα αυτιά. Άρχισα να ουρλιάζω. Οι φωνές άρχισαν να πληθαίνουν. Πρέπει να είχε μαζευτεί το μισό σχολείο έξω από την τουαλέτα. Πάνω από το τοίχωμα της διπλανής τουαλέτας ξεπρόβαλε ένα κοριτσίστικο κεφάλι. Δεν μπόρεσα να διακρίνω ποιά ήταν με θολά μάτια. Μου πετούσε νερό με πίεση πάνω στο κεφάλι αποκαλώντας με ζώον. Έπεσα με τον κώλο μέσα στη λεκάνη και μετά όλα ησύχασαν.

Ούτε που ξέρω πόση ώρα βρισκόμουν πεσμένη στη βρώμικη λεκάνη με τα βρακιά κατεβασμένα και το κεφάλι ακουμπισμένο στα πλακάκια. Κάτι δυνατές κλωτσιές στην πόρτα μου άνοιξαν τα μάτια. Η πόρτα άνοιξε και εμφανίστηκε μια αγορίστικη φιγούρα. Ήταν ο Αντώνης. Γύρισε το πρόσωπο του από την άλλη παρακαλώντας με να ντυθώ. Με γρήγορες κινήσεις ανέβασα τα μουσκεμένα μου ρούχα και τον πλησίασα. Αισθάνθηκα κάτι περίεργο. Κάτι σαν ασφάλεια. Είχα ανάγκη να αισθανθώ ασφαλής. Προχώρησε μπροστά και πίσω εγώ.

Στην διαδρομή προς την τάξη κοιτούσε κάπου κάπου αν περπατώ από πίσω του. Μπήκαμε στην αίθουσα. Με έβαλε να μαζέψω τα πράγματα μου και με οδήγησε στο σπίτι. 

"Ώστε για αυτό δεν πολυμιλάς." μου είπε στη διαδρομή ενώ εγώ κράτησα σκυμμένο το κεφάλι.
"Μπορώ να ακούσω από τα χείλη σου το όνομα σου;"
Και εγώ του είπα διστακτικά "Μαριλού".

Είχα θυμηθεί κάτι από 'μένα. Με έλεγαν Μαριλού. Να και κάτι άλλο που είχε παραμείνει ίδιο πάνω μου. Με άφησε έξω από το σπίτι, με αποχαιρέτησε και άρχισε να απομακρύνεται. 

Του φώναξα με ένα πρωτόγνωρο για 'μένα θάρρος "Ευχαριστώ".
Κοντοστάθηκε με κοίταξε και χάθηκε χωρίς να μου πει λέξη. Μπορείς να μου φέρεις λίγο νερό; Και θα σου συνεχίσω την ιστορία μου.

Μην ξεχνάτε να αφήνετε τα σχόλια σας στις δημοσιεύσεις του Truly Lie καθώς και να τις μοιράζεστε με τους φίλους σας.


0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Translate