Searching...
Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Forgive but not Forget (Part 1)

Forgive but not Forget (Part 1)

Το πρώτο μέρος της ιστορίας του Μαρτίου.

Photoshoot by Ιωάννα Τριανταφύλλου.

Το αγαπημένο μου χρώμα ήταν πάντοτε το φούξια, το έχω και σε κραγιόν. To "I touch myself " των Divinyls το αγαπημένο μου τραγούδι. Όντας έφηβη λάτρευα τις τζιν σαλοπέτες, εκείνες με το ξεθωριασμένο γαλάζιο χρώμα και τα ξεσκισμένα μου πάνινα παπούτσια. Όποτε είχαμε πατάτες τηγανητές στο σπίτι έσκιζα και ένα βρακί από τη χαρά μου. Τρόπος του λέγειν, αγαπώ πολύ τα εσώρουχα μου για να τα σκίσω. Πήγαινα κάθε πρωί στο σχολείο με τα πόδια με ένα σακίδιο στην πλάτη. Σου ακούγεται τίποτα απ' όλα αυτά παράξενο;

"Ένα πράγμα απαιτώ από εσένα. Να ζεις πάντα ελεύθερη." 

Αυτή ήταν η ατάκα της μανούλας μου ένα απόγευμα που καθόμασταν παρέα στους vintage καναπέδες του πατρικού μου. Ήμουν δεκατεσσάρων χρονών τότε και όμως το θυμάμαι σαν σήμερα. Κρατούσε ένα ποτήρι γεμάτο martini καμαρώνοντας τα κόκκινα νύχια της και με κοιτούσε με υπερηφάνεια. 

Ξυπνούσα κάθε πρωί μια ώρα νωρίτερα. Μου μάζευε τα μαλλιά αλλά 80's και μου έκανε ιδιαίτερους συνδιασμούς στα ρούχα. Τα μάτια των συμμαθητών μου ήταν πάντοτε κολλημένα πάνω μου. Τα κορίτσια θαύμαζαν την ομορφιά μου και τα αγόρια με ήθελαν δική τους. Ομολογώ πως αισθανόμουν κολακευμένη αλλά συνάμα ντρεπόμουν. 

Προσπαθούσα πάντοτε να μην προκαλώ. Δεν ήθελα με τίποτα να φαίνομαι διαφορετική από όλα τα υπόλοιπα παιδιά. Η μητέρα μου βέβαια έκανε τα αδύνατα δυνατά για το αντίθετο. Τα σχέδια που έκανε όμως για τη ζωή μου τα έβλεπε ένα ένα να μουτζουρώνονται οδηγώντας την στην τρέλα.

Εκείνη την χρονιά μου πρωτοεμφανίστηκε η περίοδος. Ξεκίνησαν οι αλλαγές στις ορμόνες μου. "Γίνεσαι γυναίκα" έλεγε η μανούλα. Σιγά σιγά άρχισα να παίρνω κιλά με αποτέλεσμα η εμφάνιση μου να "χάνει" την λάμψη της. Και δεν άργησε να 'ρθει η μέρα που δέχθηκα την πρώτη μου επίθεση όταν άκουσα μια από τις συμμαθήτριες μου να λέει "Καλώς την χοντρή." 

Εκεί κατάλαβα πως όσες προσευχές και αν έκανα για να πάψω να διαφέρω από το σύνολο θα ήταν άδικος κόπος. Κανένας "Θεός" δεν άκουγε πλέον τις προσευχές μου. Κάθε μέρα πάχαινα και από λίγο, τονίζοντας ακόμη περισσότερο την διαφορετικότητα μου. 

Μέσα μου όμως σε διαβεβαιώνω πως τίποτα δεν είχε αλλάξει.
Το αγαπημένο μου χρώμα παρέμενε το φούξια. To "I touch myself " των Divinyls το αγαπημένο μου τραγούδι. Τρελαινόμουν για τις τηγανιτές πατάτες και συνέχιζα να πηγαίνω στο σχολείο με τα πόδια κουβαλώντας στην πλάτη το σακίδιο μου.

Μην ξεχνάτε να αφήνετε τα σχόλια σας στις δημοσιεύσεις του Truly Lie καθώς και να τις μοιράζεστε με τους φίλους σας.

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Translate